Werknemers

In januari waren we thuisgekomen van een weekje wintersport. Op het antwoordapparaat (ja in 1991 werden die nog gebruikt) stond het volgende bericht: Ha, Erik met Wim. Ik ga er mee stoppen. Heb jij interesse om mijn zaak over te nemen?

De slagerij in Rotterdam Pendrecht was mijn leerschool geweest  van1979 tot 1982.  Mijn baas, Wim Baas (en zo heet hij echt) leerde mij niet alleen het ambacht hij leerde mij ook kritisch naar de maatschappij te kijken in een periode waar ik sociaal en emotioneel volwassen werd.

Op zaterdagmiddag ontving ik de sleutel, een ferme handdruk en de gelukwensen. Ruim 12 ½ jaar later zou ik de sleutel weer doorgeven, maar dat wist ik toen nog niet. Mijn vrouw en ik genoten van dat moment. Voor het eerst loop je door je eigen slagerij. Wat waren we blij en trots.

Is het een vorm van narcisme als je je eigen naam groot op de winkelruit ziet pronken? Als je het prachtig vind dat je naam afgedrukt staat op ieder vleeswarenzakje en plastictasje en geborduurd op de bedrijfskleding? Tot op de dag van vandaag ligt er een gestreken setje bedrijfskleding (buis, sloof en petje) in de kast.

Terug naar de eerste winkeldag. Maandagochtend, ik was al vroeg in de winkel. Door alle telefoontjes en extra klusjes kostte het meer tijd dan waar ik op gerekend had om de toonbank te vullen. Maar  we waren op tijd klaar. Voor de opening een rondje door de winkel. Ligt de bank er netjes bij? Het was in orde ; Slagerij Erik Hoogink kon voor het eerst open.

Onze eerste klant kwam binnen, een wat oudere nors kijkende man. Natuurlijk wilde ik onze eerste klant zelf helpen.

Een standaard gesprek ontrolde zich. Goedemiddag, mooi weertje vandaag. Wat mag ik voor u doen? Meneer was niet erg spraakzaam, hij was duidelijk door zijn vrouw gestuurd om de boodschappen te halen. Het gesprek kwam dan ook niet lekker op gang. Het pondje half om-half-gehakt en het onsje blikzult werden overhandigd. Meneer betaalde met een bankbiljet van 10 gulden. Onze eerste omzet in de kassalade. Alstublieft meneer, uw wisselgeld en het bonnetje zit in het zakje.

Voor hem een dagelijkse boodschap, voor mij “one moment in time”.

20 minuten later stond dezelfde meneer weer in de winkel. Goedemiddag meneer, nog wat vergeten? Nee, ik ben niets vergeten, jij wel, ik heb geen ringzegels gehad. Als je zo begint zal het wel niet lang duren met je zaak!

 

Deze column is gepuliceerd in vakblad Slagersvak oktober 2021