Werkgevers

Ik weet het niet, ik heb een writers block. Mijn hersenen zijn in een lockdown. Het beeld is op zwart. Waar moet ik nu over schrijven? Over demonstranten die een gelijk willen halen door politieagenten het ziekenhuis in te trappen? Over presidenten die het niet zo erg vinden dat tienduizenden mensen aan corona overlijden? Over het corrupte ambtenaren in Libanon die het mogelijk gemaakt hebben dat een pakhuis explodeert?

Nee, dat is allemaal veel te negatief.

Over Ronald Koeman die vertrekt naar Barcelona? Over de auto van Max Verstappen die hem het Zoetemelk syndroom bezorgt, als eeuwige tweede? Of over de wielrenploeg van Jumbo, die drie toppers van de lijst moeten halen voor de Tour de France door blessures?

Nee, dat hoort bij de sport.

Wat mij wel opvalt is dat we ernstige zaken gewoon gaan vinden, en bijzaken breed uitmeten in talkshows en de journaals. Veel respect, voor Max maar goden zij dank, hij heeft niets te maken met 170 duizend corona doden in Amerika. Ronald was een harde verdediger maar ik heb hem nooit een politieagent het ziekenhuis in zien trappen. De benen van Steven exploderen op de flanken van de Mont Ventoux, maar dat is toch wat anders dan een explosie in Beiroet waar duizenden mensen slachtoffer geworden zijn.

Het zal wel door mijn geestelijk lockdown komen dat ik hier niets zinnigs over kan schrijven.

In mei schreef ik nog op: 26 augustus einde van de coronacrisis. Het zou het ultieme verjaarscadeautje zijn.

Ik dacht een hoofdzaak aan een bijzaak te verbinden. Moet je niet willen als je hersenen in een lockdown zitten